– Wilt u zelf op de knop drukken? Dat kan namelijk hoor.
– Eh, nou, welke knop bedoelt u?
– Van de oven.
– O. Ja, daar vraagt u me wat. Zou ze dat fijn vinden denkt u?
– Ach, de hond merkt er niks meer van natuurlijk, maar misschien vindt u het zelf wel prettig. Sommige mensen vinden het heel fijn, die knop indrukken dus. Er zijn zelfs mensen die met de hond mee willen.
– Mee willen?
– Ja, mee, de oven in, maar dat kan natuurlijk niet, daar hebben we geen vergunning voor. De milieueisen zijn echt heel streng tegenwoordig.
– Is het een een beetje een mooie knop? Zo’n grote glimmende rode, zoals bij ‘Ik Hou Van Holland’?
– Nee hoor, zo moet u dat niet zien, het is gewoon een, ja, hoe zal ik het uitleggen, het is gewoon een knop zeg maar. Eigenlijk zijn het er twee, want de oven werkt in twee stappen. Veiligheid zeg maar. Is ook allemaal verplicht tegenwoordig, want het gebeurt wel eens dat iemand per ongeluk op de knop drukt, terwijl een collega net de oven aan het schoonmaken is. En dan kun je weer naar Beverwijk met je collega. Nee, sinds die twee knoppen verplicht zijn is ons werk echt wel een stukje veiliger geworden.
– Ik denk het niet.
– Hoe bedoelt u?
– Ik denk niet dat ik zelf de knop wil indrukken.
– Ook niet één van de twee?
– Nee hoor. Drukt u maar, dat gaat vast ook heel goed.
– Okee, prima hoor. U begrijpt, ik moet het natuurlijk wel vragen hè, omdat er dus toch mensen zijn die het erg fijn vinden. Maar u wilt wel zelf de hond in de oven leggen, toch?
– Ja dat wil ik wel. Als u dan tenminste nog even niet op de knoppen drukt.
– Nee hoor. Ik help u wel met de hond. Ze is tenslotte best groot. En dan kan er tenminste niks mis gaan met de knoppen. Zullen we maar gaan dan?
– Ja, fijn. Gaat u maar voor.

Tim Notten