Het is vandaag dinsdag 21 mei 2013. Vannacht gaat het weer vriezen, net als de komende drie weken. Gelukkig is het weer de afgelopen weken iets milder geweest, anders had een doorgedraaide vader nooit zijn dode kinderen in een rioolpijp kunnen begraven en hadden reddingswerkers ze daar ook nooit – zelfs niet veel te laat – kunnen vinden.

Terwijl half de natie rouwt om de tragiek van twee vermoorde broertjes, schreeuwt de andere helft moord en brand omdat er een nieuwe schaatstempel dreigt te komen in Almere. Ons volk lijdt aan een collectieve bipolaire stoornis. Maar goed, die ijshal. Die mag natuurlijk niet in Almere komen, want dat druist in tegen ons gevoel voor traditie. Traditie is belangrijk. Zeker in tijden van crisis, want traditie geeft een gevoel van eigenwaarde, poetst de gekrenkte trots op en laat zien waarin een klein land groot kan zijn.

Gemekker. Er is geen land op aarde, hoe klein ook, dat zo groot is in gemekker als Nederland. Gemekker om een prima plan, betaalbaar, en met de beste omstandigheden voor ‘s lands edelste sport en al diens liefhebbers, verdringt binnen twaalf uur het gevoel van nationale rouw om twee veel te vroeg en veel te onschuldig gestorven kinderen.

Om die ijshal zal nog wel een paar dagen stevig worden gesteggeld. Dagen waarin een bij voorbaat achterhaald debat zodanig op de spits zal worden gedreven, dat op zondag aanstaande, om acht uur, iedereen is vergeten dat de moeder van Ruben en Julian het fijn had gevonden als we een kaarsje voor haar kinderen hadden gebrand. Als iemand tegen die tijd überhaupt nog weet, wie Ruben en Julian waren.

Een bipolair volk. Nog maar kort geleden noemden de geleerden het manisch-depressief. Hoge pieken, en diepe dalen, ze zijn ingeburgerd geraakt in ons nationale gevoelsleven als coke in Volendam. Gisteren het verdriet om twee broers, vandaag de woede om een kunstijsbaan, morgen de vreugde om een nieuw koningskind; we zijn een samenleving die ten prooi is gevallen aan haar eigen stemmingswisselingen.

Hoe heeft het zover met ons kunnen komen? Worden we dan echt geregeerd door iedere basale impuls die appelleert aan onze toch al zo overspannen emoties? Gaan we die herrie om die ijsbaan pas weer vergeten als er in Burgers Zoo een panda stikt in haar eigen kots? Of als Sacha de Boer besluit om Sterren Dansen op het IJs te gaan presenteren? Ik ben bang van wel. Morgen ga ik asiel aanvragen in België.